Quote (Xopoliz @ Wed, 5 Aug 2009, 12:41)

Sinds TBA heb ik geen Jay-Z album meer geluisterd, maar dit ziet er op zich niet slecht uit... misschien even downloaden als hij gelekt is.

Quote

Slaughterhouse
Slaughterhouse
E1 Music
De één zat bij Def Jam, de ander bij Death Row. Weer eentje bij Aftermath, terwijl er ook iemand bijna een deal had met Shady Records. Uiteindelijk is er van al die solocarrières niet veel overgebleven en hebben we nu Slaughterhouse. Een zoete wraak, want samen leveren Joe Budden, Crooked I, Joell Ortiz en Royce Da 5'9 een instant klassieker af.

Toen de eerste Slaughterhouse track verscheen leek het op een leuke gimmick. Vier rappers met niet bepaalde florerende carrières die een beetje gingen sparren op een track van Joe Budden's Halfway House. Al snel daarna begon de hype grote vormen aan te nemen en een paar maanden geleden werd dan eindelijk het gerucht van een Slaughterhouse album bevestigd. Opgenomen in –volgens de geruchten- slechts tien dagen, en met beats van onder andere DJ Khalil, Mr. Porter en Alchemist, worden alle verwachtingen met gemak overtroffen.

Sound Off opent het album met een hongerige Royce Da 5’9”: “We’re an outfit equivalent to Voltron’s / that boy Crooked equivalent to four arms / Joell Ortiz is the body, the cannibal slash killer / kill you then eat your body / Joe Budden is the pair of legs / he run sh*t, alongside I, the apparent head”. De toon is gezet en wordt net zo makkelijk doorgezet op Lyrical Murders en Microphone. Die laatste is geproduceerd door Alchemist en herken je misschien nog wel van die ene Eminem freestyle. Nu mag Slaughterhouse ermee aan de slag, en dat gebeurt ook met verve. Vooral Joe Budden laat zich gaan op de beat: “Too many dogs, not enough barking yet / too many blueprints, not enough architects. / f*ck record sales / or who the machine markets best / I’m the sharpshooter / you’re the n*gga I target next“.

Het verbale geweld gaat gewoon door op Not Tonight en Onslaught 2, die laatste misschien wel de beste track op het album. Omdat er toch wat cd’s moeten worden verkocht is er uiteraard ook een single, en juist omdat The One net wat meer radio-friendly is dan de rest van het album is het een prettige afwisseling geworden: “I'm the one who wants to Spear Britney
/ Give pink some black, put it near her kidneys / I'm the one who always cause an affair
/ So every time your bitch burp, you smell my balls in the air”.
Na een kort kijkje in het brein van Joe Budden (waar het woord “pause” verdacht vaak voorbijkomt) volgt Cuckoo. Op het eerste gezicht een behoorlijk chaotisch nummer, maar na een paar keer luisteren niet meer uit je hoofd te krijgen. Het blijft gewoon heerlijk om vier mc’s elkaar keer op keer te zien uitdagen om met nog betere verses te komen. Maar hoe entertaining het ook is om te horen hoe ze denkbeeldige vijanden afslachten, afwisseling is nooit verkeerd. In dit geval was het zelfs een briljant beslissing, want de tweede helft van het album is zo mogelijk nog sterker dan het begin.

Dat is goed te horen op nummers als Cut You Loose. Hier geeft iedereen op een eerlijke manier hun mening over hun eerste liefde, hiphop: How the f*ck is you flossin’ a Benz / listen to this n*gga Rick Ross dissin’ Em / Jim Jones dissin’ Jay / This rap sh*t done gone a different way / I know my lawyers play the lies game / Now it’s ok for Soulja Boy to say Nas’ name? Ook Rain Drops en Pray (It’s A Shame) laten iedereen van een andere kant horen en juist deze diversiteit zou volgens velen ontbreken bij Slaughterhouse. Het is daarom naast goede muziek ook nog eens een definitieve bevestiging dat het niet gewoon een stelletje eendimensionale battle-rappers zijn. Dat neemt niet weg dat ze hun teksten lijken schrijven met geslepen messen, en Killaz sluit de cd dan ook in stijl af.

Of je nu blij gaat worden van dit album hangt eigenlijk vooral af van waar je voorkeur ligt. Wil je niets liever dan vier mc’s die hiphop terugbrengen naar de kern en zonder een stortvloed aan gasten beats slopen, dan is dit zeker voor jou. Als je niet zit te wachten op een uur lang harde raps en grimmige beats gaat Slaughterhouse het niet worden. Dit is echt puur hiphop en je hoeft dus niet te rekenen op gekke cross-overs, lieve R&B refreintjes of hitgevoelige synthbeats. Heb je daar geen problemen mee, dan is dit eindelijk weer een album waar je tracks gaat terugspoelen of opnieuw start om iedere punchline te horen. De verwachtingen waren hooggespannen, maar ze zijn zonder enige twijfel ingelost: Slaughterhouse kwam, zag en slachtte.

door Randall Spann, 6Aug09