Als je God gaat bekijken als een abstractheid, een scheppingsbron om het maar zo te zeggen, vind ik het geloof in een god net zo logisch als geloven in wat dan ook. De meest interessante vraag is om steeds maar weer te vragen waar "iets" dan vandaan komt.
En is "dit" nu alles?
Zou het dan altijd maar zo geweest zijn dat er een oneindige zwarte bak was, waar dan plotseling stofjes waren die dan plotseling begonnen te reageren met elkaar (waar komt die relatie ineens vandaan?) wat dan weer uitmondt in het huidige universum, inclusief mensen en videospelletjes? Misschien. Maar dat is voor mij net zo ongeloofwaardig als een grijze man op een wolk.
Ik laat het aan eenieder om daar over na te denken en conclusies aan te verbinden, omdat ik dit een bijzonder persoonlijke aangelegenheid vind.
Mijn mening is in ieder geval dat een God wel degelijk een reele optie is.
De bijbel, scheppingsverhalen en andere religieuze uitingen op schrift vind ik persoonlijk wel middelen voor hoop, hou-vast en het verklaren van het onbekende uit vroegere generaties. Als je daar nu nog houvast in vindt, kan ik dat alleen maar toejuichen, omdat het in essentie niets kwaad doet. We zoeken allemaal naar steun, verklaringen, antwoorden of wat dan ook en we gebruiken daar allemaal onze eigen bronnen voor. Voor de ene een bijbel, de andere een koran, de andere de wetenschap of zoals hierboven reincarnatie.
God ontkennen vanwege de bijbel is voor mij persoonlijk in ieder geval flauw.