Zeg jij dat stotteren in 100% van de gevallen is af te leren?
Waarom is dat volgens jou allemaal niet waar?

Ik ga er vanuit dat ik van mijn grootouders nederlands geleerd heb, ik heb er vrijwel geen (auditieve) herinneringen aan.
Het feit dat mijn broer stottert kan onder andere ook liggen aan zijn karakter, daar ik een redelijk rustig/tam type ben is mijn broer een redelijk opgejaagd type, nouja, het zal zeker niet alleen aan de ouders liggen.

Gebarentaal is zoals een gewone taal met dialecten, het verschilt van land tot land (of groeperingen, weet ik niet zo zeker). Het verschilt zelf van streek tot streek, zoals een dialect (vader oostvlaams en moeder westvlaams).
Grootste verschil is 1-hand (europa) en 2-handen (amerika) gebarentaal.
En gebarentaal gaat meestal gepaard met liplezen, ik let er altijd op en ik articuleer mijn woorden ook altijd als ik met een dove praat, een dove persoon (gaande vanuit mijn ervaringen toch) doet dit iets minder, vooral als ze elkaar goed kennen.
Gebarentaal is inderdaad redelijk beperkt als je met 'zwaardere' of meer literaire woorden begint te communiceren, het meeste is vrijwel op een andere manier uit te leggen en soms hebben bepaalde streken er zelf al een gebaar opgeplakt, gecombineerd met het liplezen dan.

Ik ben er vroeger nooit niet echt bewust van geweest dat ik andere ouders had, ik ben zo opgegroeid en ben horende ouders nooit gewoon geweest, dus ik beschouw deze opvoeding als een 'normale'.
Een nadeel is hierbij bijvoorbeeld wel dat ik bij andere mensen hun ouders rap mijn mond voorbij praat, omdat ik thuis gewend ben alles te zeggen.
Bewust zijn van een ongemak heb ik nooit ervaren, aangezien ik nooit veel ongemakken ervaren heb, ik was gewoon een stille jongen.

Hoe ik vroeger met mijn broer communiceerde weet ik vrijwel niets meer van, maar ik heb geen spraaklessen ofzo gevolgd en ik dek dat ik mijn 'achterstand' heb ingehaald door te observeren/luisteren (paste perfect in mijn stille persoonlijkheid toen, en hoe jonger je bent hoe rapper je dingen leert). Ik ben pas later beginnen spreken dan mijn broer maar ben nu wel mondiger als hem en vrijwel de hele familie.
En wat bedoel je met een klanksysteem?

Ja.

Voor een tijd heb ik me verdiept in het onderwerp stotteren, hierover moest ik een referaat houden. De informatie die via internet verstrekt wordt, is heel beperkt en heel beknopt. Er wordt gegeneraliseerd, omdat de de kern niet interessant is voor de oplossing zoekende of random geinteresseerde.
Hiervoor moet je je wenden tot de literatuur, welke zich individueel tegenspreekt of met andere redenen van oorzaken en verwijzen komt.
Het thema stotteren is (nog) een groot gissen en oorzaken vallen niet als dusdanig aan te wijzen. Het enige zekere is dus, dat het volledig onzeker is. Er kan weliswaar gezegd worden dat iets een oorzaak is, maar dan zoek je niet meer dan een afzonderlijke zondebok.

Overigens is het de moeite niet om hier verder op in te gaan in deze topic.

Klankensysteem, daarmee bedoelde ik de manier hoe je klanken uitspreekt. Het kan namelijk zo zijn, dat jij klanken anders bent uit gaan spreken, omdat je niet gecorrigeerd werd.
Opmerkelijk, maar ook enorm logisch, hoe je die tijd ervaren en niet ervaren hebt.
Je zegt, je bent mondiger dan de hele familie; hoe wordt een verjaardag van bijvoorbeeld jouw vader gevierd?

Als het onzeker is, hoe weet je dan dat er een oplossing is in elk geval?

Als het iets fysieks is, dan lijkt het me lastig op te lossen. Als het iets mentaal is, dan kan je het in de ergste gevallen alleen afzwakken, lijkt me.

ODER BIN ICH VOELLIG FALSCH?!

Er zijn meerdere methodes (geliefd, al dan niet geliefd) die blijken te werken.
Je hoeft trouwens geen oorzaak te weten om een probleem op te lossen.

Welke literatuur heb je geraadpleegd? PM me anders, ook al ben ik ervan overtuigd dat niemand er een probleem van maakt dat we het hier posten.

En edit: stotteren is niet in 100% van de gevallen is af te leren. Bij kleuters is de kans vrij groot, maar bij volwassenen is dat helemaal anders (omdat de hersenen minder flexibel zijn of iets dergelijks).

En over welke methodes heb je het?

This post was edited by ¢?NNI on Jan 22 2008 08:31am

Welke literatuur ik geraadpleegd heb, weet ik niet meer uit het hoofd.
Zou er veel moeite voor moeten doen, om het te achterhalen. Daar heb ik natuurlijk geen zin in.

Instanties die verschillende methodes gebruiken:
- Instituut Natuurlijk Spreken te Winterswijk
- Del Ferro Instituut te Amsterdam

Zet de gedachtengang ivm stotteren hier maar voort.
Ik denk dat Wemy eerder gedragstherapeutisch (alleen kijken naar het gedrag en niet naar de oorzaak) kijkt naar stotteren terwijl het ook systeemtherapeutisch (de mens en zijn omgeving), psychoanalytisch (kijken naar het verleden en hoe dit de mensen vormt) en/of medisch bekeken kan worden.
Ik durf bijna met zekerheid te zeggen er meer dan 1 oorzaken zijn die aan de hand liggen van het stotteren en dat daarmee ook rekening moet gehouden worden bij eventuele behandeling.



Ik merk nog weinig verschil tussen mij en 'de medemens', alhoewel ik soms weinig articuleer/mompel (dit wanneer ik zelf gestressed zit, niet zeker ben van hetgeen ik zeg of als ik echt tam ben).
Lang leve de school trouwens voor het corrigeren van mijn taal. En ik ben mondiger dan de hele familie, dit te weten dat de enigste doven in mijn familie mijn ouders zijn, niemand anders.
En de verjaardag van m'n vader, die's bijna hetzelfde als de meeste verjaardagen, ma die pa zat naar huis mag voeren, niet veel verschil van andere vejaardagsfeestjes. Ook de muziek (voor de horenden) met de bas een beetje zwaarder (voor de doven).

nederlandse klinkt gelijk amsterdam