Quote (WemyNM @ Mon, 25 Aug 2008, 16:01)
Wuby heeft gelijk!
Als hij en ik een gesprek hebben in een willekeurige openbare (of niet openbare; jenachdem) gelegenheid, weet hij me er regelmatig op te wijzen, dat ik soms ik wordt in plaats van ik word zeg. Andersom heeft hij er een handje van willekeurige voltooid deelwoorden op een -t te laten eindigen. Oog om oog.
Ik hoor ook of jij "ik wordt" zegt, aangezien ik je tong zo goed ken. Even zonder gekheid: ik let op spelling en dus ook bij anderen. Ondertussen weet ik wanneer het gewaardeerd wordt en wanneer niet.
Quote
En nee, je kan jezelf niet altijd zijn. Je kan jezelf wel in verschillende omstandigheden op je gemak voelen, maar dan ben je nog steeds anders als je de betreffende situaties van je persoonszijn loskoppelt.
En het is een heel gemakkelijke discussie. De vraag is alleen of men de moeite wil nemen om het te begrijpen, of daargewenst überhaupt in staat is het te begrijpen.
Ik vind dat je per definitie altijd jezelf bent. Natuurlijk, je kan je anders gedragen naarmate de situatie dat verlangt (of eigenlijk moet ik zeggen: jouw interpretatie daarvan), maar de keuze om je zo te gedragen is nog altijd van jezelf.
Nu komt iedereen: JA MAAR JIJ GEDRAAGT JE BIJ EEN SOLLICITATIEGESPREK ANDERS DAN BIJ JE VRIENDEN! Om diegenen voor te zijn: No shit, Sherlock and Watson, maar dat wil niet zeggen dat ik bij allebei de gesprekken niet mezelf ben.
Al mijn topics zijn per definitie boeiend. Of niet?